Witam serdecznie forumowiczów. Zaczynam swioją przygodę z prozą i przygotowałem mały zarys fabuły oraz postaci głównego bohatera do oceny. Chciałbym zasięgnąć szczerej opinii. Czy ma to jakiś potencjał? Proszę o szczere opinie oraz wskazówki. Tekst zamieszczam poniżej.


 
 Tytuł roboczy: Lustro Społeczne

Główny bohater: Jonasz

Uliczny filozof i niezależny antropolog

Niesamowicie przenikliwy obserwator rzeczywistości, który mówi językiem prostym, lecz pełnym głębi

Znany lokalnie z wygłaszania trafnych, choć kontrowersyjnych opinii w miejscach publicznych, takich jak przystanki autobusowe, bary mleczne, podwórka

Z wyglądu przeciętny, ale ma charakterystyczne, spokojne spojrzenie, które „widzi za dużo”

Postać balansująca między społeczną akceptacją a odrzuceniem — ci, którzy go słuchają, często nie potrafią pozostać wobec niego obojętni

Struktura narracji — Koncepcja „Lustra”: Narracja prowadzona jest równolegle z trzech perspektyw:

1. Jonasz — wewnętrzne monologi, obserwacje, filozoficzne refleksje i jego bezpośrednie działania.


2. Świat zewnętrzny (trzecioosobowa narracja) — neutralna, narratorska warstwa opisu tego, co widzi społeczeństwo, pozwalająca ocenić, jak Jonasz jest odbierany przez innych.


3. Zapis socjologiczny (fikcyjny dziennik badawczy) — fragmenty stylizowane na notatki z badań terenowych, analizujące Jonasza jako „zjawisko społeczne”, jakby ktoś prowadził nad nim badania naukowe, ale bez pełnego zrozumienia jego osoby.



Ton i styl:

Elementy czarnego humoru i błyskotliwe, pozornie absurdalne rozmowy, które z czasem okazują się niezwykle trafne

Dialogi z przypadkowymi przechodniami, które stają się alegoriami większych problemów społecznych

Ukryta ironia — świat widziany oczami Jonasza to nie tyle dramat, co gorzka farsa

Motyw przewodni: Społeczne lustro — Jonasz jest jak lustro, w którym inni nie chcą się przejrzeć. Każdy jego ruch, każde słowo demaskuje zakłamanie i mechanizmy tłumu, przez co staje się jednocześnie kimś potrzebnym i niechcianym.

Cel powieści: Nie dać odpowiedzi, ale wywołać pytania. Wzbudzić w czytelniku niepewność co do tego, kto ma rację: czy dziwak mówiący prawdę, czy społeczeństwo uparcie trzymające się własnych złudzeń.