Hej! Co czytelniczo teraz słychać u Ciebie?

To było w jakiejś serii?

Zapoznaję się z twórczością Marii Gripe.

Hej!
Cieszę się, że dołączyłam do forumksiazki.com
Moim ulubionym gatunkiem literackim jest literatura piękna, lubię też czytać literaturę faktu, dobre kryminały, przepadam za książkami dla młodzieży. Jestem moderatorem na grupie książkowej na Facebooku, dlatego zachęcam do dołączenia do grupy Książki, które warto przeczytać <3.
Mam nadzieję, że przeprowadzimy z sobą owocne dyskusje książkowe. 
Prywatnie: Beata, 31.

Witam serdecznie forumowiczów. Zaczynam swioją przygodę z prozą i przygotowałem mały zarys fabuły oraz postaci głównego bohatera do oceny. Chciałbym zasięgnąć szczerej opinii. Czy ma to jakiś potencjał? Proszę o szczere opinie oraz wskazówki. Tekst zamieszczam poniżej.


 
 Tytuł roboczy: Lustro Społeczne

Główny bohater: Jonasz

Uliczny filozof i niezależny antropolog

Niesamowicie przenikliwy obserwator rzeczywistości, który mówi językiem prostym, lecz pełnym głębi

Znany lokalnie z wygłaszania trafnych, choć kontrowersyjnych opinii w miejscach publicznych, takich jak przystanki autobusowe, bary mleczne, podwórka

Z wyglądu przeciętny, ale ma charakterystyczne, spokojne spojrzenie, które „widzi za dużo”

Postać balansująca między społeczną akceptacją a odrzuceniem — ci, którzy go słuchają, często nie potrafią pozostać wobec niego obojętni

Struktura narracji — Koncepcja „Lustra”: Narracja prowadzona jest równolegle z trzech perspektyw:

1. Jonasz — wewnętrzne monologi, obserwacje, filozoficzne refleksje i jego bezpośrednie działania.


2. Świat zewnętrzny (trzecioosobowa narracja) — neutralna, narratorska warstwa opisu tego, co widzi społeczeństwo, pozwalająca ocenić, jak Jonasz jest odbierany przez innych.


3. Zapis socjologiczny (fikcyjny dziennik badawczy) — fragmenty stylizowane na notatki z badań terenowych, analizujące Jonasza jako „zjawisko społeczne”, jakby ktoś prowadził nad nim badania naukowe, ale bez pełnego zrozumienia jego osoby.



Ton i styl:

Elementy czarnego humoru i błyskotliwe, pozornie absurdalne rozmowy, które z czasem okazują się niezwykle trafne

Dialogi z przypadkowymi przechodniami, które stają się alegoriami większych problemów społecznych

Ukryta ironia — świat widziany oczami Jonasza to nie tyle dramat, co gorzka farsa

Motyw przewodni: Społeczne lustro — Jonasz jest jak lustro, w którym inni nie chcą się przejrzeć. Każdy jego ruch, każde słowo demaskuje zakłamanie i mechanizmy tłumu, przez co staje się jednocześnie kimś potrzebnym i niechcianym.

Cel powieści: Nie dać odpowiedzi, ale wywołać pytania. Wzbudzić w czytelniku niepewność co do tego, kto ma rację: czy dziwak mówiący prawdę, czy społeczeństwo uparcie trzymające się własnych złudzeń.